Tasje erbij?

AMSTERDAM -  De wereldwijde vraag naar plastic tassen is zo groot, dat er ieder jaar maar liefst 5.000.000.000.000 stuks van worden geproduceerd.

Inderdaad, dat is een vijf met twaalf nullen. Voor dat onvoorstelbare aantal heb je ruim zestig miljoen vaten aardolie nodig; nog zo’n enorme hoeveelheid waarmee we in deze ‘groene’ tijden toch veel nuttiger dingen zouden kunnen doen. De gemiddelde Nederlander gebruikt ieder jaar zo’n tweehonderd plastic tassen, die meestal na een gebruik van ongeveer twintig minuten in de prullenbak worden gegooid. Hoewel ik thuis een keurige tassenlade heb met daarin de opgevouwen plastic tasjes van allerlei supermarkten en andere winkels, moet ik eerlijk bekennen dat ik het gros van mijn tweehonderd tasjes gewoon weggooi. Dat doet de rest van Nederland ook. En de rest van de wereld. Het grootste deel van die vijf biljoen tassen eindigt dan ook op de vuilnishoop. En in de zee. Ieder jaar opnieuw. ’s Werelds oceanen zijn vergeven van de plastic tassen.

Hoewel ze dus gemiddeld maar twintig minuten worden gebruikt, duurt het tussen de vierhonderd en duizend jaar voordat ze geheel zijn afgebroken. Maar helemáál verdwijnen doen de tasjes eigenlijk nooit, want het plastic desintegreert tot minuscule kleine balletjes die eindeloos blijven ronddrijven in de zee. Die balletjes worden vervolgens opgegeten door vissen – en daarna weer door ons. Een misselijkmakende gedachte. Maar hoe zijn we zo verslingerd geraakt aan plastic draagtassen? En hoe komen we er weer vanaf? Ik las laatst een artikel over een Amerikaans gezin dat een jaar lang afvalvrij had geleefd. Al het huishoudelijk afval dat ze in twaalf maanden hadden geproduceerd paste in één jampotje. Ongelooflijk maar waar. De moeder van het gezin nam glazen potten mee naar de groenteboer en liet alles daarin scheppen. Ze nam rieten manden mee naar de winkels, en draaide brood en vlees in linnen doeken. Het is bijna niet na te vertellen hoe dit gezin het allemaal precies had gedaan – en ze waren natuurlijk ook een béétje van de pot gerukt – maar dit soort mensen opent wel je ogen.

Want waar kan ík bezuinigen op mijn afval, te beginnen met de idioterie van al die plastic tasjes? Mijn eigen moeder deed ook alles met haar trouwe boodschappenmand; waarom zou ik dat niet kunnen? Veel supermarkten hebben al het voortouw genomen. Bij de Albert Heijn in Bussum kun je bijvoorbeeld geen plastic zakken meer kopen; alleen nog de blijvende draagtassen en canvas modellen. Steeds meer designers maken trouwens hun eigen, betaalbare variatie van de canvas of linnen shopping bag, zoals Karl Lagerfeld laatst nog in zijn Karl-collectie. Ik moet eerlijk zeggen: 5.000.000.000.000 tassen per jaar, dat lijkt onoverkomelijk veel. Maar het begint bij die ene die ik vandaag nog kan besparen door gewoon een boodschappenmand mee te nemen naar de supermarkt. Dat draagt misschien wat zwaarder, maar het is nog altijd minder zwaar dan wat walvissen te verduren hebben. Bij een dode potvis die laatst in Frankrijk was aangespoeld vond men 800 kilo plastic in zijn maag; het merendeel plastic tassen. Ieder jaar sterven er 100.000 walvissen, dolfijnen, zeehonden en schildpadden aan het plastic in de zee. Daar zal ik aan denken, zodra het me weer ergens wordt gevraagd: “Tasje erbij?”

Door Daphne Deckers in de Telegraaf

’Tassenoorlog’ op Schiphol

Foto: Foto Anko Stoffels

door Paul Eldering

AMSTERDAM -  Schiphol-reizigers moeten de bekende gele boodschappentas ’See Buy Fly’ voor hun belastingvrije aankopen straks mogelijk gaan missen. Vliegmaatschappijen dreigen met een boycot, omdat ze niet meeprofiteren van „de enorme winsten die de luchthaven over onze rug met de winkels en parkings maakt”.

Barin, waarin KLM, Transavia, ArkeFly en buitenlandse airlines zijn verenigd, verspreidt deze week als alternatief een blauwe taxfreetas met de veelzeggende kreet ‘No Fly No See No Buy’.

De rel rond het volgens vliegmaatschappijen te dure Schiphol is compleet. „Wij zorgen ervoor dat passagiers op Schiphol geld uitgeven met parkeren en winkelen. De tarieven die wij aan de luchthaven moeten betalen, gaan echter omhoog. Onacceptabel”, zegt Barin-topman Frank Allard.

De toekomst is voor merken die met de billen bloot gaan

In een digitaal ‘verbonden’ wereld ontstaat vergaande transparantie. Consumenten worden door al deze contacten en informatie in een razendsnel tempo ‘slim’. Ze prikken dan ook steeds meer door branding, marketing en reclame heen. De wereld van homogene consumentenmarkten is voorbij. Bedrijven dienen zich steeds meer in een-op-een gesprekken te richten op het individu in plaats van op een grote, eenduidige groep. 

Consumenten willen niet meer klakkeloos de fabrikant volgen, maar zelf invulling en betekenis geven aan de producten en diensten die ze gebruiken. En dat doen ze graag met elkaar. ‘Wat goed bevonden wordt door een ander, is vast ook goed voor mij’, zo redeneert de consument. Marketing betekent dan niet meer dat je de consument lastigvalt, maar dat je deelneemt aan de conversatie of deze zelfs faciliteert. Ook in de marketing verschuift dus de macht van bedrijven naar online sociale netwerken. Behalve op de juiste plek aanwezig zijn en participeren in het gesprek met en tussen consumenten is een aspect dat bedrijven in deze tijd succesvol maakt authenticiteit. Merken moeten weer menselijk worden. Veel bedrijven en marketeers worden gedreven door angst voor het onbekende. Ze proberen krampachtig de controle te behouden over product of dienst – een onhoudbare situatie. 

Consumenten waarderen juist ‘dappere’ merken die met de billen bloot durven gaan, omdat zij zichzelf zowel in de fysieke als virtuele wereld kwetsbaar opstellen en steeds meer van zichzelf laten zien. Ze verwachten dat ook van merken en bedrijven. Die mogen soms serieus en soms grappig zijn, uit de band springen en dan weer ingetogen en professioneel zijn. Natuurlijk gebeurt er wel eens iets wat niet elke consument even leuk vindt, maar als merken werkelijk laten zien dat ze authentiek zijn, dan zijn consumenten erg vergevingsgezind.


Dit stuk is geschreven door @mennolanting http://www.mennolanting.nl

Nieuwe rage in Japan: Draagtassen bedrukt met geldbiljetten

Een nieuwe rage in Japan: draagtassen bedrukt met afbeeldingen van geldbiljetten. Leuk om mee te yennen.

De Tassenkoning stelt draagtassen beschikbaar aan Stichting HCR

De Tassenkoning heeft de Stichting HCR ondersteunt met het beschikbaar stellen van draagtassen. De verspreiding van de kerstpakketten is begonnen in Roemenië. De actie is geslaagd!

Stichting HCR in het kort

De Stichting Hulpverlening door Christenen in Roemenië (HCR) is opgericht in 1994 en verleent geestelijke en materiële hulp aan de hulpbehoevenden in Roemenië.

De Stichting HCR is een actieve organisatie, die initiatieven promoveert en de zelfstandigheid van mensen zoveel mogelijk voorop stelt.

Stichting HCR en de mensen die daarbij betrokken zijn, werken vanuit een Christelijke overtuiging.

Vóór de oprichting van de stichting bestonden er al een aantal individuele contacten met mensen uit Bacău. Door de informatie van deze mensen werd al snel duidelijk dat Roemenië behoefte had aan professionele en lange termijn projecten. Om efficiënt te kunnen werken werd de Roemeense stichting Asociaţia Betania opgericht. Al snel werd samenwerking met kerkverbanden en  andere instellingen een feit. Hierdoor werd het mogelijk om veel breder te opereren.

In 1995 heeft Stichting HCR de fam. A. Muit naar Roemenië uitgezonden. Vanaf dat moment coördineert André Muit in Bacău alle werkzaamheden van de Stichting HCR in Roemenië. Tevens heeft hij de algemene leiding van de door de Asociaţia Betania uit te voeren projecten. Deze Roemeense rechtspersoon behartigt, onder leiding van André Muit, onder andere de belangen van de Stichting HCR in Roemenië.

Meer info en foto's http://www.stichtinghcr.org/verspreiding-kerstpakketten/

Online rage van papieren designertassen

Fans van Chanel of Armani die geen 1800 euro willen betalen voor een echte designertas trekken een nieuwe online hysterie op gang: het kopen van de papieren zakken waarin de luxegoederen worden verkocht. 

Papieren zakjes van Chanel en Giorgio Armani

 

De vaak gehavende draagtassen zijn een wereld van verschil met de luxeartikelen die ze ooit omhulden. Toch neemt de papieren zakkenindustrie zodanig toe dat de markt zelfs geteisterd wordt door namaakexemplaren.

Volgens de krant China Daily is de trend in China al zo gegroeid dat papieren imitatietassen intussen geproduceerd en verhandeld worden. Ook de online shoppingsite eBay staat bol van de lege designerzakken.

Voor dagelijks gebruik

De meeste zakken worden verkocht voor een vijftal euro, maar er zijn ook meer gegeerde exemplaren. Zo signaleerde het Britse dagblad Daily Mail een zwarte, glossy Chanel zak – met een plastieken hanger aan de draagtouwtjes – die 12 dagen voor het einde van de online veiling al meer dan 160 euro opbracht.

De meeste mensen kopen de draagtassen louter om het logo en gebruiken ze op dagelijkse basis om spullen mee te vervoeren. Of ze laten ze ‘rondslingeren’ op een zichtbare plaats in huis.

Door Vincent Fobelets voor http://weekend.knack.be

Strengere regels voor e-mailings per 1 januari 2012

Vanaf 1 januari 2012 treedt de Code E-mail in werking. Deze vervangt de bestaande bestaande codes voor commerciële e-mailings aan bedrijven en consumenten en impliceert een strengere regelgeving. Naleving van de regels wordt gecontroleerd door de De Opta en de Reclame Code Commissie. 

De belangrijkste regels:
1. Geen verschil tussen consument en zakelijke doelgroep. Ook voor de zakelijke doelgroep geldt dat men expliciet toestemming moet geven voor het ontvangen van commerciële digitale boodschappen. Het uitwisselen van een visitekaartje is dus niet voldoende aanleiding.

2. Vermeld uw bedrijf als afzender. Er moet in één oogopslag te zien zijn welk bedrijf de afzender is, waaraan de afzender toestemming heeft gegeven voor het ontvangen van e-mailings.
3. Geen ‘NoReply’-adres als afzender. E-mailen vanaf een NoReply-adres is niet meer toegestaan. De ontvanger kan in dat geval uiteraard niet reageren. Eventueel kunt u ervoor kiezen om een automatisch antwoord in te stellen met daarin  het e-mailadres en het telefoonnummer van de klantenservice.
4. Duidelijkheid in doel en frequentie. Het moet vooraf bekend zijn waarvoor men zich inschrijft en wat de verzendfrequentie is (evt. aangeven als max. … per jaar).

5. Geen automatisch vinkje. Het is niet toegestaan een vinkvakje standaard aangevinkt te vermelden, waarbij men zich moet afmelden bij geen interesse.
6. Expliciet aanmelden. Men dient zich expliciet aan te melden voor e-mailings. Het is hierbij niet toegestaan de inschrijving te verwerken in de Algemene Voorwaarden.
7. Afmelden is eenvoudig. Afmelding dient eenvoudig te zijn en deze mogelijkheid dient duidelijk vermeld te worden in de boodschap.